دویدن تا حد مرگ!

مرگ برای همه‌ی ما موضوع مهمی است. هر چند برای مدتی آن را نادیده بگیریم! همه‌ی ما زمان‌هایی را به فكر كردن درباره‌ی مرگ اختصاص داده‌ایم و می‌دهیم! مرگ آخرین تجربه‌ایست كه یك انسان دارد. شخصا آنقدر جان دوست هستم كه ترجیح می‌دهم آخرین تجربه‌ی زندگی‌ام باشد!
مرگ، موضوع عجیبی است! به جرات می‌توان گفت دغدغه‌ی همه‌ی نسل‌ها و انسان‌هاست و مطمئنا فلسفه‌ساز بوده است. جالب‌ترین نكته، این است كه مرگ را مقابل زندگی تعریف می‌كنیم اما ما فقط زندگی را تجربه كرده‌ایم! و هر چیز دیگری را در زیرمجموعه‌ی زندگی می‌شناسیم! برای همین نمی‌توانیم مرگ را در زیرمجموعه‌ی زندگی معنی كنیم! (به یك مشكل ریاضی برمی‌خوریم!)
زندگی ما از بدو تولد تا لحظاتی قبل از مرگ (وقتی عمر میل می‌كند به مرگ!!) همانند بقیه‌ی جهان و دنیای ما، در حال تكامل است. بهتر شدن یا سعی كردن برای بهتر شدن. (بهتر را شخص معنی می‌كند) دقیقا مثل دویدن است. یك تلاش جدی و سخت! اما در بین این دویدن، مرگ، نقطه‌ی عجیبی است! یك مسابقه‌ی اتومبیل‌رانی را در نظر بگیرید. ماشین‌ها در حال حركت در طول پیست هستند. (اصلا فرض كنید خط پایانی هم در كار نیست!) بعد، هر ماشینی در یك زمانی یكدفعه وسط مسابقه منفجر می‌شود! و تمام! اگر شما تماشاگر این مسابقه بودید، تعجب نمی‌كردید؟!
بزرگترین مشكل مرگ، نبودن است! من هستم و بعد می‌میرم و بعد ...؟ من دیگر نیستم؟! (بحث جهان آخرت را در این میان خلط نكنید. آن موضوع دیگری است و مطلب دیگری می‌طلبد) تصور نبودن برای ما ممكن نیست! (تصور دنیایی كه ما در آن نباشیم سخت است!!) و تازه به نقطه‌ی فلسفه‌ساز می‌رسیم! دویدن برای چه؟ حالا كه من هستم و می‌توانم زندگی كنم، چگونه مرگ را توجیه كنم تا بتوانم حداقل همین زندگی را راحت بگذرانم!!
انسان‌ها در طول تاریخ برای این سوال جواب‌ها و فلسفه‌های مختلفی به وجود آورده‌اند اما یكی از راه‌های ساده‌ای كه اكثریت از آن استفاده می‌كنند، فراموش كردن است! اهمیت ندادن یا فكر نكردن!
و شاید به همین دلیل است كه از اعجاب مرگ، كم نمی‌شود!

پ.ن این مطلب را به پیشنهاد دوستی، كوتاه نوشتم! شرمنده كه طولانی شد!


::samic::

+ نوشته شده در شهریور هزار و سیصد و هشتاد و شش توسط سمیک | بحث و نظر



صفحه‌ی اصلی وبلاگ

  

 

  صفحه‌ی نخست
  پست الکترونیک
  آرشیو وبلاگ
 


لینک‌ها:
ورژن وپ (؟)
برنامه‌های سمیک
فتوبلاگ سمیک
لبخند تلخ
جیزقولک
آوازهی روزانه
خنده گری!
نقطه ته خط
بوی خاک
بلبشو
مجله نجوم
راهرو
گفت و گوی اصلاحی
حوزه غرب منطقه تهران
شاخه جوانان منطقه تهران
سبکی تحمل پذیر هستی
یاران باران
سید ابراهیم نبوی
سایت نوروز
تلخ، مثل عسل
من گیلاسم
خبرانه
نگاهی به آسمان
اندیشه واحساس
عرفان، برابری، آزادی
کورسو
نقطه کور
ستاره
سمیک
 

مطالب برگزیده‌ی وبلاگ:


رقابت در حماقت
نمی‌خواهم هیچ وقت کامل باشم
کار - پول - کار - کار
ملاقات با آدم‌ها
بحث چیست؟
زندگی کردن زیر یک سقف
فلسفه‌ی زندگی در قطع جیبی
سمیک کیست؟
حاکمیت و اصلاح‌طلبان
مریدان افکار!
جهان به روایت من
اسم‌باوری
نه به دموکراسی
ما باید چه کنیم؟
آدم‌ها نمی‌توانند با هم حرف بزنند!
این 100 میلیارد پولِ لعنتی!
مشترک مورد نظر، نمی‌خواهد!
دنیاهای عجیب
صد سال تنهایی
سمیک چیست
دویدن تا حد مرگ!
تحقیر و تعظیم!
میل جنسی
فارسی بنویسیم!
جعبه لایتنر
هنر چیست
به کجا چنین شتابان؟!
فاصله‌ی عشق و کوزه
همه چیز به همه چیز
انسان در چنگال ماشین
مجموعه‌ی سیاست:
( سیاست چیست
چرا از سیاست استفاده کنیم
چگونه از سیاست استفاده کنیم
سیاست را از کجا شروع کنیم)
دفاع دربرابر جامعه
تقلید و ترکیب
مرامنامه
مجموعه‌ی پوچی و اعتقاد:
( پوچی
زندگی می‌کنم تا زنده بمانم!
متجدد دین‌اندیش!
فاکتورگیری دینی
آقای گفتگوی عزیز!
جوابیه شماره 2)
جنگ یا صلح
چگونه انسان می‌شویم
بازی روانی
اتحاد و انسجام ملی-اسلامی
زیبایی
متحرک سیاسی!
ذهن ابتدائی
تقریبیت جهان!
Martial Arts
تجاوزی به وفاداری
Fight Club
از مطالب وبلاگ قبلی:
موسیقی معناگرا
فلسفه لعنتی
عینک مریخی
شب‌های روشن

 

موزیک:




 




 

 

Ahmadinejad is Not My President.
He is still in this position because -
of the support of Russia and China.

 
 

Powered by Samic. (the header image and some styles are modified from Tarski theme.)آرشیو